WangMook Pier

บ่อยครั้งเวลาที่มีโอกาสไปจ.ชลบุรี ผมมักจะฝากท้องไว้กับร้านอาหารทะเลสดบริเวณเขาสามมุขที่ชื่อ 'วังมุข' เสมอ . . . 'อาหารทะเลสดๆ รสชาวบ้าน' ที่ไปกี่ครั้งก็ประทับใจกับรสชาติแบบชาวบ้านที่ถูกปากและความสดของอาหารทะเลที่หาทานได้ยากในกรุงเทพฯ

หลายครั้งที่ไปแล้วก็ถ่ายรูปอาหารทะเลที่ทานกลับมาเป็นที่ระลึก แต่ครั้งนี้ผมเลือกที่จะเก็บภาพบรรยากาศของชายทะเลและท่าเรือที่ติดกับร้านวังมุขกลับมาแทน

พยายามจับ Silhouette ที่น่าสนใจแล้วเล่นกับสีและบรรยากาศของท้องฟ้าด้วย Lumix GF-1 + 14-140mm + 20mm / ต่อภาพและปรับแต่งใน PS CS5 เหมือนเคย. . .

รูปเพิ่มเติม click here

Yum&Tum

มาร้านเดิม เมนูเดิม เติมความสุข

ไม่อิ่มจุก ทานพอดี สีสดใส

เนื้อปลาลวก กุ้งแห้งกรอบ ชอบมากมาย

เคล้าคลุกไว้ ด้วยน้ำยำ ฉ่ำชุ่มใจ

หมูต้มสุก หอมนุ่มเหนียว เคี้ยวไม่ยาก

ผักสดมาก น้ำลายสอ พอกระสัย

พริกแดงหอม เพิ่มรสเผ็ด เด็ดดวงใจ

จัดเรียงไว้ ดึงดูดตา น่ารับทาน

ลาบวุ้นเส้น เล่นลายริ้ว พริ้วสบัด

ปรุงรสจัด หอมแดงเคล้า เข้าประสาน

ต้นหอมซอย ร้อยข้าวคั่ว ยั่วในจาน

หวานน้ำตาล เปรี้ยวมะนาว พราวพรรณา

จึงขอแบ่ง ปันอารมณ์ ที่สมหมาย

ด้วยภาพถ่าย ไร้ความทุกข์ สุขหรรษา

ลาบวุ้นเส้น ยำบกกุ้ง หมูอบปลา

บันเทิงตา บันเทิงใจ ให้ลิ้มลอง

O-Ho Katsu

ช่วงนี้ ผมมีโอกาสได้ทานอาหารแบบปิ้งย่างบ่อยครั้ง
โดยเฉพาะร้านในแบบ All you can eat ที่กระตุ้นต่อมตะกละได้อย่างมีประสิทธิภาพ

แทบทุกครั้งที่เข้าไปทาน ผมมักจดจ่อกับการทานอาหารให้ได้ปริมาณที่มาก เนื่องด้วยความตะกละ กลัวไม่คุ้ม กลัวขาดทุน กับราคาที่ต้องจ่ายออกไป . . . จึงไม่มีครั้งไหนเลยที่มีโอกาสได้ถ่ายรูป และบันทึกลง blog เก็บไว้ในความทรงจำ

บุฟเฟ่ต์ ปิ้งย่างในแบบ Korea ที่มีมากมายหลายระดับ หลายราคา ทั่วกรุงเทพฯเวลานี้ ที่ไหนดี ได้รับคำชม คำแนะนำ สบโอกาสเป็นต้องได้ไปลองชิม

หนึ่งในร้านที่ผมได้ไปเป็นลูกค้ามา และมีโอกาสได้ถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก คือร้าน O-Ho Katsu ซึ่งตั้งอยู่ในย่าน shopping ที่พลุกพล่านที่สุดในกรุงเทพฯนั่นก็คือ สยามแสควร์ นั่นเอง

เห็นราคาไม่สูงมากเกินไป (400 baht) และคำโปรยที่ว่า
'คุ้มจริง อร่อยชัวร์ หัวไม่เหม็น'
ก็สนใจและได้เข้าไปทดลองในที่สุด

อาจเป็นเพราะร้านพึ่งจะเริ่มเปิดได้ไม่นาน ภายในร้านจึงสะอาดสะอ้านดี
ลูกค้ายังมีไม่มากนัก ส่งผลให้พื้นที่ร้านขนาดเพียงห้องแถวห้องเดียวที่แม้จะเล็กแต่ไม่รู้สึกอึดอัด

ผมเริ่มต้นกับการปรุงน้ำจิ้ม ด้วยการผสมพริก กระเทียมสด และมะนาวเข้ากับซ้อส
ตามด้วยการรับประทานเกี๊ยวซ่า, ผักสด และซุปเต้าหู้เรียกน้ำย่อย
ซึ่งทำให้พอรู้ได้ว่า ร้านนี้พิถีพิถันกับความสดสะอาดของอาหารอย่างพอเหมาะพอดี

แล้วอาหารจานหลักที่ผมรอคอย 'เนื้อลายย่าง' และเนื้อชนิดอื่นๆเช่น หมู ปลา ไก่ ก็ทยอยตามมาให้ปิ้ง ให้ย่าง ตามแบบ ตามสไตล์ที่เราถนัด

สลัดเกาหลี,
ข้าวผัดกิมจิ ราดหน้าด้วยไก่ผัด,
ข้าวผัดกระเทียมหนานุ่ม,
กิมจิ รสจัดจ้าน
และเกี๊ยวซ่า พอดีคำ
. . . แซมอาหารจานหลักอย่างเนื้อย่างไว้ได้อย่างกลมกล่อม

ตบท้ายด้วย ถั่วแดงเย็น และเครื่องดื่มน้ำดำที่คุ้นเคยก็เป็นอันเสร็จสิ้นมื้ออาหารไปอย่างครบถ้วน สวยงาม และพอดี

ครั้งนี้ผมไม่ 'อิ่มเกิน' เหมือนทุกครั้ง
ไม่ใช่ว่าอาหารไม่อร่อย
แต่ผมพยายามสอนตัวเองถึงความ 'พอดี'

จะว่าไปแล้ว . . .
ชีวิตคนเราก็เหมือน เนื้อย่าง . . .
ต้องดูแล ประคับประคอง พลิกแพลง
ให้ได้ความร้อนอย่างสม่ำเสมอ เพื่อไม่ให้สุกเฉพาะส่วน
ไม่ดิบและไม่สุกเกินไป ไม่ใช้ชีวิตรวดเร็ว เร่งรีบ แต่ก็ไม่เนิบนาบ

ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า นุ่มนวล ไม่แข็ง แห้งกระด้าง
ใช้ทุกๆวินาทีที่มีให้มีความหมาย
เพราะเวลาของเรานั้นมีจำกัด
และไม่อาจเติมได้อีกเรื่อยๆเหมือนอาหารบุฟเฟ่ต์

เราจึงต้องปรุงชีวิตของเราให้ 'อร่อย'
ให้ 'ถูกปาก' เรามากที่สุด ก่อนชีวิตจะ 'อิ่ม' แล้วจากไป . . .

เจ

อาหารเจสำหรับปีนี้ . . .

ฟาร์มโชคชัยกับการจากไปของ LesPaul

วันอาทิตย์ที่ 21 มกราคม 2550
เป็นอีกวันที่ผมจะต้องจดจำไว้ เพราะเป็นการโบกมือลาเพื่อนสนิทคนนึงที่อยู่คู่บ้านมากว่า 10 ปี
ใช่ ! ผมกำลังพูดถึง Gibson Les Paul Standard 1995
ที่ผมซื้อมาจาก USA ในปีนั้น
See my LesPaul 95

Les Paul เป็นชื่อเรียกทรงของ guitar ซึ่งถือเป็นตำนานสำหรับ Gibson ไปแล้ว เนื่องจากได้รับความนิยมตลอดกาลจากอดีตถึงปัจจุบัน

ผมตัดสินใจให้เขาไปอยู่กับคนที่ต้องการเล่นอย่างจริงจัง
ดีกว่านอนสงบนิ่งที่บ้านผม ผมให้เขานอนมานานแล้ว ไม้แห้งสนิทกำลังได้ที่ หลังจากหลับสนิทมาร่วม 10 ปี และเมื่อถึงเวลาของการจากลา เวลาที่ผมมั่นใจว่าคงไม่มีโอกาสที่จะได้หยิบจับเขาขึ้นมาใช้งานอีก ก็ถึงเวลาส่งมอบให้กับผู้ืที่ต้องการใช้คนต่อไป

ผมส่งมอบ Les Paul ที่สระบุรี เนื่องจากเจ้าของคนใหม่จากสุรินทร์ เขาเดินทางมารับ Les Paul ที่สระบุรี
ในขณะที่ผมถือโอกาสแวะเยี่ยมชม Farm ChokChai ในวันเดียวกันนี้เอง

Farm Chokchai ถือเป็น theme park อีกรูปแบบหนึ่งที่น่าสนับสนุนให้เกิดขึ้น มีขึ้น ในหลายๆจังหวัดของประเทศ เพราะนอกจากจะทำรายได้ให้กับจังหวัดแล้ว ยังช่วยให้เกิดการสร้างงานให้คนในท้องถื่นด้วย
สำหรับรายละเอียดของสถานที่และการเข้าชม Click ที่นี่ครับ

แม้ไม่ได้ให้ความสนุกเร้าใจแบบ theme park ประเภท amusement park แต่การพักผ่อนในรูปแบบนี้ สำหรับผมแล้ว ดีกว่าการเดินแช่ร่างในห้างติดแอร์ ทานข้าวราดแกงแพงระยับ อยู่มากมายเลยทีเดียว

บองมาเช่

จับพลัดจับผลูมาเดินย่านขายของหรูปลอดภาษี
ผมไม่เคยมาที่นี่เนื่องด้วยระยะทางที่ไกลจากบ้าน และผมไม่ใช่นัก shop ตัวยง

ชื่อเรียกสุดเก๋ ฟังแปลกหู ไม่รู้ความหมาย สร้างความสนใจอย่างประหลาด
กอรปกับเพื่อนสถาปนิกกำลังมองหาพื้นที่สำหรับเช่าทำ office และชักชวนกันมาเช่าเพื่อทำมาหากิน
ผมจึงตัดสินใจมาที่นี่ ด้วยหลายต่อหลายเหตุผลที่ชวนให้มา
ผมมาถึงที่นี่ช่วงกลางวันหลังจากเสร็จภาระกิจที่กรมขนส่งในช่วงเช้า

สัมผัสแรกกับบองมาเช่. . .

ขอโทษ ! ร้อนจนหลอน
มันอาจเป็นข้อจำกัดส่วนตัวของผมเองที่ทนร้อนไม่ไหวจนความสนใจใคร่รู้ลดลงฉับพลัน
แสงแดดสะท้อนน้ำ ระยิบระยับ หลังคาสูง และลม
ที่พัดพาเอาความเย็นเหนือผิวน้ำเข้าสู่อาคาร ไม่สามารถดับความร้อนใดๆลงได้

สาบาน! ผมไม่ได้เรื่องมาก และวางแผนการสำรวจพื้นที่คร่าวๆมาบ้างแล้วทั้งในและนอกพื้นที่บองมาเช่
แต่อุณหภูมิขณะนั้นทำให้ผมต้องซุกมันไว้ในซอกหลืบหนึ่งของสมองแล้วเดินเข้าสู่พื้นที่อาหาร (food court) แทน

ผมพาลหงุดหงิดอย่างน่าทุเรศ
แล้วดับมันด้วยการ "กิน" หนึ่งในกิจกรรมยอดนิยมของคนไทย
ไม่ว่าจะนัดเจอเพื่อน นัดทำธุรกิจ ออกเดท หรือพบสหายโดยบังเอิญ
คนไทยจำนวนมากเลือกการกินเป็นกิจกรรมหลัก

ถึงเวลานี้ผมไม่รู้แล้วว่า บองมาเช่ ขายอะไรที่เขาว่ากันว่าดีและถูก
ผมรู้เพียงแค่ว่า ก๋วยจั๊บ น้ำข้นที่นั่น หอมอร่อยถูกปากและนุ่มลิ้น
พอคลายความเครียดจากความร้อนลงไปได้บ้าง

ความร้อนหยุดทุกอย่างในใจผมได้ชะงัก
ผมรู้สึกว่าประเทศไทยเรา ร้อนขึ้นทุกปี
แล้วผมก็ยอมเสียวันนี้ไปเพราะพ่ายแพ้ต่ออุณหภูมิของประเทศไทยที่ผมเริ่มจะไม่คุ้นเคยเอาเสียแล้ว

บองมาเช่ เป็นยังไง? . . . ผมไม่รู้
ผมรู้แค่ว่ามันร้อนบัดซบ และผมคงไปที่นั่นผิดเวลา
และรู้อีกนิดว่า กลิ่นเครื่องเทศอ่อนในน้ำข้น หมูต้มเนื้อนุ่ม และไข่ต้มสุกพอดีคำ ก็ทำให้การมาเยือนบองมาเช่ในวันนี้ไม่แย่ไปเสียทั้งหมด

ดื่มนมเยอะเยอะ ร่างกายแข็งแรง

..........................ดื่มอะไรไม่สู้......................ดื่มนม
..........................นมกลิ่นหอมชวนดม............แน่นเนื้อ
.........................เยอะมากหากอ้วนกลม.........เหนื่อยง่าย
.........................เยอะรสซดหัวเชื้อ...............อิ่มแล้วพุงกาง

.........................ร่างรูปซูบตอบแห้ง..............เอนเอียง
.........................กายล่ำกล้ามเนื้อเรียง............เด่นล้ำ
.........................แข็งแรงให้พอเพียง............ปลอดโรค
.........................แรงฤทธิ์ย้ำดื่มซ้ำ................หมดแก้วโตไว

Caramel Frappucio

หย่อนตูดลงบนเก้าอี้ผ้าหนานุ่มสบาย แก้วพลาสติกใสทรงสูงในมือบรรจุกาแฟคั่วบดปั่น คาราเมลบนครีมขาวเหนือชั้นกาแฟส่งกลิ่นหอมเชิญชวน นวลไฟสีเหลืองอ่อนโอบกอดความสดชื่นในยามเช้า หุ้มห่อความอบอุ่นยามค่ำคืน แสงป้ายนีออนรูปสัญลักษณ์ของสินค้าทรงกลมสีเขียวสว่างสดใสสะดุดตา เสียงดนตรี jazz คลอเคล้าอารมณ์ สร้างบรรยากาศผ่อนคลาย

รู้ทั้งรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับกาแฟรสเลิศ
รู้ทั้งรู้ว่าที่นี่เป็นสถานที่สิ้นเปลือง
รู้ทั้งรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่เงียบสงบสำหรับการนั่งทำงาน
รู้ทั้งรู้ว่าที่นี่สร้างกระแสนิยมที่คนบางกลุ่มคิดว่านั่งแล้วเท่ห์ ดูดีมีชาติตระกูล ซึ่งมันไม่เท่ห์หรอกผมก็รู้
แต่ผมก็นิยมผ่านเวลาชีวิตของผมที่นี่บ่อยครั้งเป็นเวลานานๆ ไม่ว่าฟ้าเบื้องบนจะส่องสว่าง ครึ้มฝน หรือมืดสนิท

กระแสทุนนิยมที่แทรกตัวเข้าสู่ชีวิตเมืองทำให้ “เรา” ลืมหรือหนีจากรากฐานของการใช้ชีวิตแบบพอเพียงอย่างที่พ่อตรัสไปสู่การใช้ชีวิต
ที่โอบล้อมไปด้วยอุปสงค์อุปทานจอมปลอม

. . .“เรา”หมายรวมถึงผมด้วย . . .โดยเฉพาะการใช้ชีวิตสันโดษของผมที่อเมริกา

บ่อยครั้งที่ผมเลือกกำจัดเม็ดเงินของผมที่นี่มากกว่าร้านอาหารทั่วไปทั้งๆที่รู้ว่า
ค่าครองชีพที่นั่นสูงกว่าบ้านเรามากและผมควรจะใช้จ่ายให้คุ้มค่ากับเม็ดเงินที่เสียไป

ทุกครั้งที่ผ่านสาขาของร้านนี้ในเมืองไทย แลเห็นจำนวนลูกค้าที่เข้าไปอุดหนุนร้านแล้ว คนหนุ่มสาวหลายคนก็คงคิดและทำไม่ต่างจากที่ผมเคยทำที่นั่น เห็นลูกค้ามากมายเข้าไปอุดหนุนเครื่องดื่มราคาสูงที่นี่แล้วผมต้องย้อนคิดถึงตัวเองสมัยอยู่อเมริกาทุกครั้งไป

มือข้างหนึ่งจับปากกาด้ามโปรดขีดเขียนภาพ ข้อความ จัดเรียงข้อมูลสำหรับงานวิทยานิพนธ์ ขณะมืออีกข้างลูบไล้ถ้วยพลาสติกใสได้ความรู้สึกถึงไอเย็น ผมหย่อนตูดลงที่นี่เนิ่นนานจนเลยเวลาของอาหารมื้อเย็นโดยไม่แยแสและไม่มีความคิดที่จะกลับบ้าน

ผมรู้ว่าผมตกอยู่ในกระแสนิยมเข้าเต็มที่ หลายครั้งที่ผมเลยเถิดคิดไปถึงสารเสพติดที่อยู่ในเครื่องดื่มซึ่งนำผมมาผ่านเวลาชีวิตและกำจัดเม็ดเงินที่นี่ อีกหลายครั้งที่ผมต้องหิ้วท้องกลับบ้านด้วยความหิวโหยแล้วจบลงที่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

“ทำไมไม่เอาเงินไปซื้ออาหารวะ” ผมคิดขณะต้มบะหมี่ด้วยความหิว

ไร้รอยยิ้มรื่นเริงบนใบหน้าเหมือนเมื่อครู่ที่ยังอยู่ในร้าน ผมรู้ดีว่าค่ากาแฟและบราวนี่เมื่อครู่ซื้ออาหารจานโตได้ซึ่งขนาดของอาหารหนึ่งจานที่นั่น สามารถเลี้ยงชีพได้ 2 มื้อสบายๆ

. . .ไม่ต้องเตรียมอาหาร . . .ไม่ต้องทำอาหารเอง . . . ไม่ต้องล้างถ้วยล้างจาน

ด้วยความที่นอนน้อย พักผ่อนไม่พอ กอรปกับการดื่มกาแฟเย็นปั่นที่เย็นจัดตัดกับใจที่ร้อนรน ใบหน้าผมเริ่มย่นเกร็ง มันเย็นจนเสียดแทงเหมือนจะเข้าไปปลิดวิญญาณ บาดลึกเข้าไปถึงกลางกระโหลก พลันความรู้สึกปวดหัวเข้าแทนที่ความหิวขณะกระเทียมเจียว และผักโรยถูกราดและโปรยลงในชามบะหมี่หน้าเตาร้อน

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถูกคีบเข้าสู่ปากอย่างรีบร้อน ยินเสียงหัวใจเต้นอย่างชัดเจน ดังขึ้นและดังขึ้นเป็นระยะ แข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศตัวเก่าที่ยังทำงานตามปรกติ เหงื่อกาฬผุดขึ้นเต็มแผ่นหลัง เท้าทั้งสองเริ่มชาเหมือนจะเป็นไข้ เสียงดนตรี jazz ภายในห้องไม่สร้างบรรยากาศผ่อนคลายเหมือนในร้าน

พึมพำ “ยัง . . . ยังนอนไม่ได้ . . . เดี๋ยวแดกเสร็จต้องล้างจานอีก”
ผมนึกถึงร้านอาหารจีนราคาเท่าๆกับกาแฟเย็นปั่นแก้วนั้น นึกถึงอาหารและเครื่องดื่มสุขภาพที่ควรจับจ่าย

“โอย . . . พรุ่งนี้ กูจะเลิกแดกแม่งแล้ว แพงฉิบหาย เสียเงินแล้วยังปวดหัวอีก”
นึกถึงช่วงเดินถนนผ่านร้านนี้ทุกครั้ง ผมสาบานว่าจะไม่เข้าไปกำจัดเม็ดเงินของผมที่นี่อีก

อึดใจต่อมาหลังจัดการถ้วยชามจนเรียบร้อย ร่างที่อ่อนเพลียก็ทรุดลงที่ฟูกเก่าและหมอนใบเก่ง ตั้งใจว่าจะของีบหลับสักระยะและจะตื่นขึ้นมาเขียนวิทยานิพนธ์ต่อ . . .

อาทิตย์สาดส่องยามบ่ายเพิ่มอุณหภูมิในห้องให้ร้อนและปลุกผมให้ตื่นขึ้นอีกครั้งในบ่ายวันรุ่งขึ้น ผมสะดุ้งตื่นและรีบจัดแจงทำธุระส่วนตัวก่อนออกไปพบที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ที่ห้องสมุด
ตะวันลับขอบฟ้าอย่างรวดเร็วในบ่ายนั้น เวลาตลอดช่วงบ่ายถูกใช้ไปกับการเข้าพบที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ เสนอและรับฟังข้อคิดเพื่อนำกลับมาแก้ไข แล้วจากห้องสมุดมาพร้อมคำถามและมุมมองที่แตกต่างยามตะวันโพล้เพล้

ผมเดินกลับบ้านที่ถนนสายเดิม . . . สายนั้น . . . ถนนที่ร้านนั้นเปิดต้อนรับอยู่ ผมยังจำภาพของวันวานได้ดี ผมรู้ว่ามันไม่ใช่ความฝัน ผมจำได้ทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกคำพูด

ขณะเดินมาถึงบริเวณร้าน ผมถอนหายใจ ก้าวเดินอย่างเชื่องช้า ยินเสียงดนตรี Jazz ลอดออกทางประตูเมื่อลูกค้าในร้านผลักบานประตูให้เปิดออก ผมยังจำความรู้สึกนั้นได้ดี. . .

เสียงเพลงดังขึ้นและดังขึ้น . . .
ผมเบือนหน้าหนีหลบสายตาจากป้ายร้าน รายการเครื่องดื่ม และข้อความชวนเชื่อ
ล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกง . . .

เอ่ยปากขึ้น . . .
“Excuse me…Can I have a venti Caramel Frappucino?”

พ่อครัวจำเป็น

เคยเข้าครัวกันไหมครับ?
ถ้าคุณ . . .
- ชอบทานอาหาร
- มีอายุ 15 ขวบขึ้นไป
- เป็นผู้หญิง
การเข้าครัวคงเป็นเรื่องธรรมดาในชีวิตของคุณ ไม่ว่าจะด้วยความจำเป็นหรือเป็นหน้าที่ . . . พูดถึงการเข้าครัวผมมักจะคิดถึงผู้หญิงก่อนผู้ชาย ทั้งๆที่ Chef เก่งๆมากมายที่ผมเห็นตามรายการโทรทัศน์ทั้งไทยและเทศนั้นล้วนแล้วแต่เป็นผู้ชายทั้งนั้น
หัวหน้า chef ตามโรงแรมหรูหรือนักชิมเลื่องชื่อก็ผู้ชายเช่นกัน

คงเป็นเพราะผมโตมากับครอบครัวที่มี"แม่"เป็นคนทำอาหารกระมัง. . .จึงคิดถึงผู้หญิงก่อน


มาม้าผมดูแลเรื่องอาหารการกินทุกๆมื้อเย็นสมัยที่ยังทำงานอยู่ . . . เหมือนเป็นสูตรสำเร็จ
ของหลายๆบ้านคือ เวลาเข้าครัวผมไม่มีสิทธิ์หรือโอกาสใดๆแม้แต่จะเป็นลูกมือ
แค่ไปยืนดูมาม้าทำอาหารยังแทบไม่ได้เลย . . . มันเกะกะ

ยิ่งผมเป็นเด็กผู้ชายวัยซนด้วยยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ตะหลิว ครก หรือเขียง อย่าหวังจะได้จับ

ในวัยเด็กที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากลอง ผมมักโดนดุเป็นประจำที่เข้าไปทำตัวเกะกะในครัวเสมอๆเวลาที่มาม้าเข้าครัวทำอาหาร . . . เมื่อบ่อยครั้งเข้า ความอยากรู้จึงเริ่มลดและหดหายไปเนื่องด้วยไม่อยากโดนดุและเป็นตัวปัญหาอีก จึงไม่น่าแปลกอะไรถ้าผมจะไม่รู้เรื่องการเข้าครัวเลย

ที่บ้านของคุณมีสูตรสำเร็จแบบนี้เหมือนกันไหมครับ?


จนกระทั่งถึงช่วงเวลาที่ผมต้องเดินทางข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกไปยังฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกา เป็นอีกบทของการเดินทางในโลกกว้าง ต้องอยู่ด้วยตัวเอง เอาตัวรอดและดูแลชีวิตตัวเองทั้งหมด . . . ผมจึงมีโอกาสได้เข้าครัว

สำหรับชีวิตของผมที่นั่น . . . ถ้าไม่อยากหมดตูดหรืออดตาย ต้องเข้าครัว !
อีกทั้ง Savannah, GA ในช่วงที่ผมไปใช้ชีวิตที่นั่นนั้น ไม่มีร้านอาหารไทยเลย . . . จึงถึงเวลาของพ่อครัวจำเป็น . . . จำเป็นต้องเข้าครัว

วิธีที่ง่ายที่สุดในการทำอาหารของคนไม่รู้เรื่องการทำอาหารอย่างผมคือ "ภาพจำ"
จำได้ว่าไอ้ที่เราเคยทานมันใส่ไอ้นั่นไอ้นี่ ไอ้นี่เราชอบก็ใส่ ไอ้นี่เราไม่ชอบก็ไม่ใส่ ไม่ต้องคิดมากเพราะทำเองกินเองอยู่แล้ว และด้วยความที่ใช้หลัก "ภาพจำ" ผมก็ทำได้เพียงอาหารง่ายๆ สะดวกและรวดเร็วเท่านั้น . . . อาหารจำพวกที่ต้องใช้ฝีมือและความปราณีตนั้นผมจะซื้อทานเอานานๆทีเพื่อสนองความอยาก

คำถามที่ผมมักได้ยินบ่อยครั้งที่โทรศัพท์กลับมาคุยกับป๊าคือ
"วันนี้ทำอะไรกินวะ?"
"ทำเป็น?"
"ทำแล้วจะแดกได้? . . . ฮา"
สบโอกาสจึงถ่ายรูปเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึกและส่งให้ป๊าดูทาง email เพื่อยืนยันป๊าว่า "แดกได้ป๊า"

นานๆเข้าครัวสักครั้งก็ไม่เลวนะครับ . . .

Mont

ช่วงเวลาประมาณ 3 ทุ่มคืนวันเสาร์ที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสแวะไปอุดหนุนร้านขายนมและขนมปังชื่อดังย่านเสาชิงช้าอีกครั้ง
หลังจากช่วงที่ไปใช้ชีวิตต่างประเทศนั้น ไม่มีโอกาสได้ทานนมและขนมปังแบบนี้เลย
ทั้งๆที่จะทำทานเองในบ้านก็ไม่ได้ทำยากลำบากแต่อย่างใด
แต่จนแล้วจนรอดผมก็ไม่ได้มีโอกาสทำสักทีจนย้ายกลับมา

เชื่อว่าทุกๆคนต้องรู้จักร้านหรือเดาชื่อร้านที่ผมกล่าวถึงนี้ได้ไม่ยาก
ใช่ครับ ผมกำลังพูดถึงร้าน "มนต์" นั่นเอง

"มนต์" นั้นได้เปิดให้บริการมาหลาย generation แล้ว (Since 1964) . . ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่ารุ่นปัจจุบันเป็นรุ่นที่เท่าไหร่
ล่าสุด มนต์นมสด ได้ทำการปิดปรับปรุงร้านแบบชุดใหญ่ (renovate) และพึ่งจะกลับมาเปิดบริการอีกครั้งไม่นานมานี้

บรรยากาศของร้านใหม่นั้นดูทันสมัย เปลี่ยน look ไปจากสมัยรุ่นก่อนๆอย่างสิ้นเชิง
การจัดวางโต๊ะ และทางเดิน การออกแบบตกแต่งภายใน ทำให้ร้านดูสว่างสดใส และสะอาดตา
น่าเข้าไปอุดหนุน ทั้งๆที่ "มนต์" ก็มีลูกค้าประจำมากมายอยู่แล้ว แสดงให้เห็นว่ามนต์ ยุคใหม่นี้ไม่ยึดติดกับภาพลักษณ์หรือบรรยากาศเดิมๆของร้าน

คือเห็นแล้วรู้สึกว่าเป็นมนต์ยุคใหม่จริงๆ

เสน่ห์ของร้านนี้น่าจะอยู่ที่รสชาติของนมสดที่หอมหวาน เข้มข้น และขนมปังร้อนๆที่ราดด้วย topping ต่างๆ
ชวนให้น้ำลายสอทุกครั้งที่ผ่านหรือแวะเวียนไปแถวๆเสาชิงข้า . . .

เสน่ห์อีกส่วนหนึ่งที่มองข้ามไปไม่ได้คือ ลูกค้าที่แวะเวียนกันเข้าไปอุดหนุนจนแน่นร้านตลอดเวลา. . . . .ลูกค้า ดึงดูดลูกค้าด้วยกันเอง . . . ผมเชื่อว่ามีคนไม่น้อยที่ผ่านไปแล้วถูกบรรยากาศคึกคักของร้านดึงดูดเข้าไป

แม้ว่าปัจจุบันจะมีร้านนม+ขนมปังเหมือนๆกับมนต์มากมายตามห้างสรรพสินค้า , การเดินทางสะดวก, การจัดแต่งร้านสวยงาม แต่ผมยังไม่เคยเห็นร้านไหนที่จะมีลูกค้ามากมายเหมือน "มนต์"


ผมเป็นคนที่ชอบดื่มนมมาก ดื่มแทนน้ำเลยก็ว่าได้ ดื่มกันจนเกินปริมาณที่ร่างกายต้องการ
จนพักหลังๆผมพยายามเลี่ยงที่จะดื่มนม เพราะเกรงว่าจะส่งผลเสียต่อสุขภาพร่างกายที่นับวันจะยิ่งทรุดโทรมลงไปตามวัยที่เพิ่มขึ้น

การกลับไปอุดหนุนครั้งนี้จึงเหมือนกลับไปหาบรรยากาศเก่าๆ + กลับไประลึกถึงชีวิตวัยเด็ก และกลับไปดื่มเครื่องดื่มโปรดของผมอีกครั้ง . . .

แล้ว weekend ของผมก็ผ่านไปด้วยความสุขและไขมัน