+1 (Plus One) Charity Concert

17 Dec 2011
กับการเสพดนตรีผ่านเครื่องดนตรีที่ชื่อ ukulele โดยผู้ชายที่ชื่อ James Hill
ก็ทำให้วันพักผ่อนธรรมดา กลายเป็นวันที่พิเศษขึ้นมาอย่างมากมาย

งาน Plus One Charity Concert ถูกจัดขึ้นโดย บ้านอูคูเลเล่ ที่มีจุดประสงค์จะช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วม และเด็กผู้ด้อยโอกาสทั้งหลาย ให้มี ukulele เล่นกัน ด้วยการบริจาคทั้งเงิน และ ukulele อย่างเต็มที่เท่าที่จะทำได้...ถือเป็นอีก+1 งานดีๆที่เกิดขึ้นในสังคมไทย

มีศิลปินรับเชิญ คือ น้องแป้งโกะ และ วงละอองฟอง มาเล่นเป็นวงเปิดให้
ก่อนที่จะพบกับ one of the best ukulele player in the world, Mr.James Hill.

สนุกและประทับใจ แม้ว่าจะไม่ได้ภาพของ live concert ติดมือกลับมาเลยก็ตาม

vthink
vthink
vthink
vthink

Playboys Return Logo Design

v74blog
v74blog
v74blog
v74blog
v74blog
v74blog
v74blog
v74blog
v74blog
v74blog
v74blog
v74blog

Yngwie Malmsteen Tribute Strat

'PlayLoud' เป็นชื่อเรียกสั้นของ Fender Yngwie Malmsteen Tribute Strat
ที่ถูกทำขึ้นมาเป็น replica ของ guitar ที่ yngwie ใช้เล่นมาตลอด

การได้มีโอกาสเห็นและสัมผัส guitar ราคาครึ่งล้านบาทแบบนี้ มีไม่บ่อยครั้งนักในชีวิตของผม
ถือว่าเป็นโอกาสที่ดีมากจริงๆ . . . ต้องขอขอบคุณ คุณต้น Music Concept ที่นำเอา guitar ใน collection ส่วนตัวมา show ในงาน Custom Shop Pacific Tour 2011 เมื่อวานนี้ (Dec 4, 2011)

ถือเป็น guitar ในฝันที่แม้ไม่มีโอกาสครอบครอง
ได้เห็น ได้สัมผัส และได้เก็บภาพกลับมาก็ถือว่าดีมากแล้วจริงๆ
v74blog
v74blog
v74blog
v74blog
v74blog

สมบัติและสัมภาระ

อุทกภัยครั้งใหญ่ที่ผ่านเข้ามาในปีนี้ ทำให้ผมได้มีโอกาสเก็บกวาดบ้านครั้งใหญ่ในรอบหลายปี
ไม่ว่าจะเป็นการเก็บของหนีน้ำขึ้นไปกองอยู่ที่ชั้น 2 ของบ้าน
และการขนย้ายของจากชั้น 2 กลับเข้าสู่ที่ทางเดิมที่คุ้นเคย

การจัดการเคลื่อนย้าย เก็บกวาดทำความสะอาดบ้านครั้งใหญ่
รวมไปถึงการใช้ชีวิตอยู่ในบ้านชั้น 2 เพียงอย่างเดียวนั้นทำให้ผมพบว่า...

สิ่งที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตของผมนั้นมีอยู่ไม่มากนัก
ของมากมายที่อยู่ในบ้านกว่า 70% เป็นของที่ไม่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตเลย
นอกเสียจากเป็นความทรงจำหรือบันทึกของชีวิตที่ผ่านมา

ผมเองก็คิดไม่ถึงว่า ที่บ้านจะมีของที่ไม่จำเป็นมากมายขนาดนี้
มันถูกเก็บเอาไว้ เพียงเพราะมันมีค่าต่อความทรงจำก็เท่านั้น

หลายสิ่งหลายอย่าง ผมลืมไปแล้วว่ายังมีอยู่ในบ้าน
ไม่ว่าจะเป็นใบเสร็จของพัดลมที่ซื้อมากว่าสิบปี และใบรับประกันที่หมดอายุ
หนังสือการ์ตูนชุดที่ไม่เคยถูกหยิบมาอ่านอีกนานกว่าสิบปี
หนังสือที่ตั้งใจจะอ่านแต่ยังไม่ได้อ่าน
จดหมายกระดาษต่างๆที่เคยได้รับมา
รูปถ่ายของผู้หญิงที่เคยประทับใจในวัยเรียน
รวมไปถึงของเล่นที่ใช้งานไม่ได้แล้ว ผมก็ยังเก็บไว้อยู่ในบ้าน

ผมเข้าใจว่า ค่าของความทรงจำ นั้น...หลายครั้งประเมิณค่าได้ยาก
แต่การจัดการบ้านครั้งใหญ่คราวนี้ก็บอกให้ผมรู้ว่า...มันคงถึงเวลาที่ต้องสละสิ่งของเหล่านั้นออกไปบ้าง
แล้วเหลือทิ้งไว้ เพียงความทรงจำที่ดี

Happiness

ผมดูเรื่องนี้แล้วก็คิดถึง LK people (ลูบคลำ กีต้าร์คลับ)
ผมว่าแม่งเป็นความสุขแบบเดียวกัน เริ่มต้นและดำเนินไปทำนองเดียวกัน
มันอบอุ่นและเต็มไปด้วยมิตรภาพ

หากจะต่าง ก็ต่างกันตรงที่ LK ดูเหมือนจะไม่จีรังยั่งยืนและรวมกันได้อีกยากแล้ว
ผมอยากสัมผัสความสุขแบบนั้นอีก แต่ดูจะเป็นความหวังที่เลือนลาง

"ช่างแม่ง" เพราะผมก็คงจะเล่นดนตรีด้วยความสุขต่อไป
"Just do it"